Een stukje tijd

Tijdens deze eindejaarsperiode is Knokke-Heist een beetje omgebouwd tot een openlucht museum. Wanneer je momenteel nietsvermoedend door de badplaats kuiert, kom je her en der bijzondere installaties tegen die bij het vallen van de duisternis plots tot leven schijnen te komen. Het Lichtfestival Knokke-Heist, editie 2018-2019 flonkert er de sterren van de hemel.

“Wanneer je op straat loopt, heb je misschien je gedachten bij het kopen van een brood,” zegt kunstenaar Lambert Kamps, “Kom je dan kunst tegen, sta je daar veel neutraler tegenover. Misschien denken mensen niet eens dat het kunst is, maar gewoon een object en vragen zich af wat het is?”

Spontaan

Aan het woord is de ontwerper en uitvoerder van “Touch of Time”, één van de kunstwerken die momenteel te genieten zijn in de straten van Knokke-Heist. Lambert Kamps heeft in het Nederlandse Groningen zijn eigen gelijknamige studio waar hij zowel heel toepasbare interieur objecten als tafels en stoelen ontwerpt en maakt, als kunst voor de openbare ruimte.

Lambert: Als je kunst maakt die in de openbare ruimte staat, dan komt iedereen daar langs en maakt er gebruik van. Dat is zoveel toegankelijker dan een museum waar je eerst een kaartje voor koopt en dan voorbereid gaat kijken naar de kunst die een curator voor je selecteerde. Natuurlijk werden de werken hier voor het Lichtfestival ook geselecteerd in het teken van het thema De Kleine Prins, maar niet iedereen loopt hier de route met de app. Je hebt ook voorbijgangers die toevallig passeren. Dat is een heel andere manier van kunst bekijken.
Toen we aan het opbouwen waren, vroegen mensen wel eens wat we deden. En of dat wel mocht in de tuin van de kerk? Als je het verhaal dan uitlegt is het van: oh, een kunstwerk, en ja, ik kom kijken. Dat vind ik leuk, er wordt spontaan gereageerd. Je krijgt geen specifiek kunstpubliek.

Er zitten patronen in die spelen met de tijd, hem versnelt en vertraagt.
– Lambert Kamps

Tijd

Lambert: “Touch of Time” begon lang geleden toen ik de lamp met het schuifsysteem ontwikkelde. Destijds bedacht ik ze als een mechanisch dimmer. Deze lamp is een cilinder die in een andere buis zit en daar in- en uitschuift. De binnenste buis geeft licht, de buitenste is lichtdicht. Naarmate de lamp uitschuift, geeft ze meer licht, gewoon omdat de oppervlakte die licht geeft groter wordt. Zo stel je dus de lichtintensiteit in. Uiteindelijk vond ik de beweging die de lamp maakt interessanter dan het dimsysteem. En dus zocht ik naar een toepassing ervoor. Uiteindelijk werd dat een klok. Eerst een gewone waarbij ieder minuut een getal veranderde. Maar voor het Amsterdam Lightfestival ontwikkelde ik ze verder. Nu is het een klok die ook andere dingen dan de tijd laat zien. Er zitten patronen in die spelen met de tijd, hem versnelt en vertraagt, of hem in spiegelbeeld of zelfs negatief weergeeft.

Witte damp

Lambert: Het is altijd leuk om je werk op andere plekken op te bouwen en te zien hoe hij daar staat. Nu is dat bij een kerk, in Amsterdam was dat vlak bij het Red Light district. Met mijn hoogtevrees hing ik toen in de steigers boven een gracht waar de bootjes onderdoor vaarden. Dan denk je wel eens: waar ben ik mee bezig?  Eenmaal geïnstalleerd kwam er op een gegeven moment witte damp uit de lichtbuizen. Het in-en uitschuiven van de buizen werkt via een compressor die lucht aanzuigt, die op druk brengt en vervolgens daarmee de lampen in en uit blaast. Kennelijk zat er een groepje toeristen in de buurt van de compressor wiet te roken en vijftig meter verderop kwam die damp uit de installatie.

Zou er in Knokke op de zondagochtenden wierook door de straten geblazen worden, opgeschept vanuit de H. Hart kerk?