Liefde voor de taal

Van meertaligheid over ervaring en perspectief tot grootste liefde, Nina de Man draait er haar hand niet voor om om het allemaal in sneltempo de revue te laten passeren in een gesprek. Vanuit haar meertaligheid en het presenteren van evenementen werkte de gewezen stem van onder meer Studio Brussel meermaals samen met Jean Pierre Deschepper, curator van het Lichtfestival Knokke-Heist. Omdat hij wist dat schrijven eigenlijk haar grootste liefde is, vroeg hij haar om de teksten voor de app te construeren.

Nina: Ik heb voor het schrijven ervan gewoon mijn ding gedaan, maar blijkbaar gaan sommige mensen ervan uit dat het stukjes uit het boek zijn die worden voorgelezen. Dus kennelijk is het mij wel gelukt om de stijl trouw te blijven. Maar dat is, vind ik, het typische van schrijven, ervoor kiezen om vanuit een bepaald perspectief naar de wereld te kijken. En van daaruit op zoek te gaan naar de details die zo goed mogelijk dat perspectief omschrijven. In het geval van De Kleine Prins is me dat zo te zien gelukt. Je begint eraan zoals je aan alle opdrachten begint en soms lukt dat en soms mislukt dat. Empathie denk ik, of wat?
Ik schreef de teksten in mijn moedertaal Engels, maar toen ik ze voor het eerst hoorde was dat in het Frans. Dat vond ik heel erg mooi, heel ontroerend.

Schrijven is ervoor kiezen om vanuit een bepaald perspectief naar de wereld te kijken.
– Nina de Man

Nina: Het moet in de lagere school geweest zijn, dus ergens tussen mijn 6de en mijn 12de, dat ik De Kleine Prins las. Ik zat op een Franstalige school dus het was in het Frans. Ik veronderstelde dat ik het mij nog zou herinneren, dat ik een aha-gevoel zou hebben tijdens het herlezen. Maar er zit vlotjes dertig jaar tussen de eerste leessessie en deze nu. Vandaar dat het een heel andere ervaring werd. Het was eigenlijk best inspirerend om terug naar de wereld te kijken door de ogen van een kind.
De Kleine Prins maakt bijvoorbeeld op een bepaald moment kennis met een zakenman en hij begrijpt niet wat die man doet. Wanneer die zegt sterren te kopen, dan reageert de Kleine Prins verbaasd met: “Waarom zou je nu sterren willen kopen, die zijn toch van iedereen?” Als kind vind je dat heel normaal als je dat leest. Als volwassene heb je eerder iets van inderdaad, dat is een terecht punt dat we ons niet zouden moeten vermoeien om het equivalent van een ster te kopen, om dingen te kopen die niet noodzakelijk bijdragen tot ons welzijn. Toch zijn we daar obsessief mee bezig. Je hebt het juiste besef als kind maar verleert het naarmate je ouder wordt.

Je hebt het juiste besef als kind maar verleert het naarmate je ouder wordt.
– Nina de Man

Nina: Ik heb iets met talen, maar ook met filosofie. Vandaar dat ik naast copywriter ook yogadocente ben en vorig jaar terug filosofie ging studeren. Ik heb sowieso iets met het element ‘tijd’. Tijd vind ik een heel interessant gegeven. En dat zit ook wel in De Kleine Prins, het idee dat tijd eigenlijk heel cyclisch is. Naarmate dat je ouder wordt, wordt het iets lineairs. En bijna iets tragisch, precies als vechten tegen een bierkaai, is het vechten tegen de tijd die almaar kleiner wordt. Terwijl voor een kind de tijd eigenlijk een speels besef is. Dit, connectiviteit en de blik op oneindig richten, dat zijn de thema’s in dit verhaal die mij op dit moment in mijn leven ook best wel bezig houden. Ja, ik vond het een heel aangename en fijne opdracht.